Schetsen, deel 10

126 DE STOEP MET DE GOUDEN EIEREN.

„Meneer,” zei Annetje, de oudste, die Maartje aan de hand hield: „meneer zijn die centen van u?" Ze hield in ’r slijkrig-bezweet pootje ’n prakje centen en twee-en-halve-cent-stukken.

„Van mij?", zei ik: „néé, kind" ....

„Ze leien toch op üw stoep," zei Maartje: „enne toe dacht e we"____

„Ja, toe dachte we" zei Annetje angstig-

lacherig.

„Wel, wel," praatte ik als een braafzedemeester, die drommels goed weet, datje deugd moet beloonen — „wel, wel: hebben jullie dat op mijn stoep gevonden en ben je zoo eerlijk om te komen waarschuwen ? Nou, da’s heel best, da’s héél goed van je. Hoeveel centen zijn ’t?"

„Veertien," zei Annetje, die den schat al geteld had.

„Zoo,” sprak ik érg vriendelijk: „nou, ’k dank je wel hoor. Geef ze maar hier, dan zal ’k *ns hooren van wie ze zijn en omdat jullie zoo fatsoenlijk brengt wat je gevonden heb, krijg je allebei ’n cent om balletjes te koopen."

„Dank u, meneer," zeien ze en verheugd dribbelden ze de straat uit, elk met ’n cent in ’t gesloten heete knuistje.

De twaalf warme centen lei ik in ’t keukentje. Misschien dat de schoonmaakster ze op de stoep had laten liggen, toen ze vanmorgen schuurzand aan de deur nam. En zooals ’t natuurlijk gaat bij iemand die zwaar ’s nachts over kunst beweert: het zaakje werd vergeten. Alleen, als ik Annetje en Maartje in de straat spelen zag, dacht ik, zooals elk achtenswaardig burger denken zou: — wat geven die arme menschen hun kinderen ’n frissche opvoeding — wat ’n contrast met andere kleuters die mogelijk veertien gevonden centen, zouen versnoepen.

’n Week later, wéér op Zaterdagmiddag, terwijl