Schetsen, deel 10

DE STOEP MET DE GOUDEN EIEREN 125

grond-tuintje in. De jongens poenden met halters, de meisjes zochten wat ongelukkige grasblommen. De onderlinge toon was allergemeenzaamst. „Doen jullie mee?*, schreeuwden ze dikwijls door de openstaande ramen, als ze genooten te kort kwamen — „meneer, we hebben visschies gevangen!" — „meneer, de jongen van de bakker het 'n doos an de hond z’n staart gebonden !*.... Elke zomersche dag had z’n ànder straatnieuws. Ze belden soms om 'n touwtje voor ’n tol of om ’n stukje pleister. Bij de „stedenten* was ’t ’n zoete inval en de „stedenten* verzetten zich niet te zeer. Was zoo makkelijk „’s morgens” ’n joggie aan te roepen, om twee centen melk te halen, of ’n buurmeissie voor ’n pond suiker.

Zoodat ’k, op ’n morgen, zegge middag — de tijden van zwaarwichtige, hol-bolle, nachtlijke too-neel- en kunstkritiek kenden geen ochtend — toen V gescheld werd, met ’t bekend schraperig bel-geaar-zel van kinderen die op V teenen moesten staan, om bij den knop te komen en twee geel-blonde hoofdjes door ’t deurglas groenden, ’k bereid was diensten te bewijzen.

„Zoo Annetje en Maartje,* zei ik: „watis’ran’t handje?* ’k Kende ze. Ze waren de twee eenige dochtertjes, kinderen van acht en tien, misschien ouder, van ’n waschvrouw, ergens in 'n zijstraat. De vader, zwak van borst — de man had bij ’n karwei ’n ongeluk gehad — verdiende ’n zuur stukje brood met ’t verkoopen van 't een of ander dat-ie van *n firma in dépôt kreeg en weeklijks moest afrekenen. Als de moeder niet gewasschen had, zouen ze honger gelejen hebben. Annetje en Maartje gingen op school, deeën samen boodschappen, speelden sàmen in de straat. Ze deden alles sàmen. ^Jk Had met ze kennis gemaakt bij ’n generale schuilei-partij.

Nu stonden ze verlegen op ’t bordes.