Schetsen, deel 10

124 DE STOEP MET DE GOUDEN EIEREN.

die nimmer gestolen, nooit schennerij hebben gepleegd, mogen mediteeren of een zoo ultra-reine jeugd geen struikelblok voor later was. Want, dames en heeren, een kind v e r g r ij p t zich zeer zelden mèt bewustzijn. Een kind doet misdadigheden gedreven door fantasie, wildheid, speelschheid. Als we ons de eigen kinderjaren herinneren als een vreemde droom, zelfs van latere perioden daden onthouden, spijtige daden, slechte daden, die niet tot ons leven schijnen te behooren, zóó dom, onnadenkend, wreed als ze ons in een tijd van volkomen wakker-zijn gelijken — hoe durven wij braven, volmaakten, rijpen, levensdoorkneden, hoe dürven we dan grof de hand leggen op diefjes-van-lood, inbrekertjes-van-’t-oogenblik, snoodaards-vanpeperkoek , vagebonden-met-korte-broeken, struik-roovers-zonder-verstandskies? Het is om het behagelijk te zeggen niet geheel pluis, ’n Kind moet door een Raad van verstandige Moeders gevonnist worden, niet door mannen met dikke Wetsboeken. En als ’t laatste noodzakelijk is, moest niet alleen een Rechter-mèt-’n-vonnis ónbenoembaar zijn, maar een elk die na z’n promotie weigert te beëedigen dat-ie in z’n jeugd geen appelen, centen, snuisterijen etc. stiekum gemoerd heeft.

Deze bijster snuggere bedenkingen gewerden me, toen ’k glimlachend dacht aan de stoep met de gouden eieren, glimlachend aan ^?n huilende, doo-delijk-beangste moeder.

We woonden in Amsterdam, in ’n straat dicht bij ⁹n volksbuurt — we waren bevriend geraakt met ’n heele bende kinderen. ’s Zomers, als ’t schemerde, werd ’r geravot, deden we mee — ’s winters, als sneeuw de keien belei, koggelden we dat de politie ’r aan te pas kwam. Soms stoof ’n dozijn ons kool-