Schetsen, deel 10

DE STOEP MET DE GOUDEN EIEREN.

Kinderen weten van geen goed en kwaad, 'k Zou niet gaarne als rechter in zake kindermisdrijf vonnissen, ’k Geloof onvertogen redeneerend, dat wij. wij dènkenden, wij maatschaplijk-er varenen, wij dufwijzen, de misdadigen zijn, als we een kind, dat gestolen, gebrandsticht, ge-baldadigd heeft, aan de samenleving ontnemen. Een van m’n vrienden — nu advocaat — werd in z’n vroegere jeugd op „diefstal” van een doosje pennen in ’n boekwinkel betrapt. De vader betaalde — de rakker kreeg ‘n pak rammel — de zaak is vergeten. Een ander „stal” in den Franschen Bazar drie glazen knikkers — de moeder kwam ’r achter, omdat ze wist dat-ie ’t niet gekocht kón hebben — hij mocht in geen veertien dagen uit — geen gevangenisstraf —■ geen rijksopvoeding. Ik zelf ben over ’n schutting geklommen, heb me ziek gegeten aan onrijpe, groote peren, bij ’n buurman die me snapte, maar te dik was om me na te klauteren. Tenzij wij drieën — om ’r drie te noemen, jeugdige uitzonde-ringstypen waren, meen ’k geen onjuist vermoeden uit te spreken, als ’k beweer dat ieder zich uit z’n eigen jeugd schunnigheden, wandaden in den zin der wet herinnert. Sterker: de heilige boontjes,