Schetsen, deel 10

HET SPOOKGLAS.    121

„ ... Nee, je heb ’t niét gedaan — maar morgenavond mot Mie hier maar kommen slapen. Spoken zijn de wereld uit”....

’k Had kunnen grienen van nijdigheid. Daar lei je als leugenaarster en wat erger was, wat je den heelen verderen nacht bedierf: niet bij tante slapen, was slapen ergens anders in ’t groote, akelige huis met de spookkelders en de spelonk-zolders. Enfin ze most ’t dan maar met Mie probeeren. Mie was ⁹n lam om mee te beginnen. Die stond tante.

En zoo sliep ’k den volgenden nacht met me toetje peper in de logeerkamer, die niet op slot

kon, die ’n verdieping lager was----

En net was de slaap ’r of de leunstoel die *k voor de deur gebarikadeerd had, sloeg met ’n slag omver. Tante èn Mie, allebei lijkbleek. Mie met de kaars die straaltjes vet op ’t kleed spoot, stonden voor m’n bed. „’t Glas is wéér leeg,” huilde tante. „Léég,” zei Mie, holoogend: „heelemaal leeg!” „Nou,” zei ’k kattig: „nou kan ik ’t toch niet gedaan hebben! Hoe komt u ’r ook toe om melk te drinken in uw slaap!”

„’k Heb geen druppel gedronken,” snikte tante. Ze was ondersteboven den heelen volgenden dag. ’r Moest ’n bed in de kamer worden bijgesjouwd. We sliepen alle drie zusterlijk bij het volle glas melk, leien alle drie wakker, tante om ons, wij om tante te beloeren, 'r Moest ’n eind an komen.

Net had de klok twee geslagen, toen Mie me aanstiet.

„To,” zei ze fluisterend: „let is op — d’r gebeurt

iets engs”----

Ik luisterde, hoorde niets, geen sikkepit. „Kletskoek,” zei ’k me omdraaiend.

Maar nog geen zestig tellen had ’k gelegen of ’r klonken haren-te-bergen-jagende melk-slurpsmakjes.