Schetsen, deel 10

120    HET    SP00KGLAS.

verkleefd op m’n tong — wakker door eenrauwen kreet:

„Groote God!", schreeuwde tante Méline.

Weer ’n droom-historie van ’n kerkhof, ’n koe, ’n raaf, ^yn val-van-de-trappen op komst!

’t Was vannacht ’n heusche verschrikking.

„Ben je wakker, To? To!”

„Ja, tante,” zei ’k wanhopig.

„To — ’r is iemand in de kamer geweest!” „Jakkus, tante, u jaagt me de koorts op ’t lijf. Zijn dat invallen!”

Hemel! Hemel! Tante sprong zélf ’t bed uit, streek ’n lucifer af, lichtte het glas met melk bij. Léég. „Ben jij opgeweest, To?”

„Nee, tante.”

„Jok je niet, To?”

„Maar tante, as ’k nou zeg”....

De lucifer brandde uit. Ze stak de kaars aan, kwam bleek, doodelijk ontzet, op m’n bed zitten, de kaars in de bevende hand.

„ .... To,” fluisterde ze met heesche stembezwij-mingen: „’r is iemand in de kamer geweest — de melk is wéér op.”

Ik werd koud en warm, kon niet spreken. Tante, beverig, doodsbleek, belichtte de kamerhoeken, keek onder de bedden — ik hield m’n toetje met peper klaar, dacht er over of tante an ’t malen raakte, of ze dronk zonder bewustzijn. Omdat ze m’n gedachten scheen te voelen, werd ze van ’n kwaadaardige wantrouwendheid.

’k Heb toch hóóren drinken,” zei ze, me met ’r grijze oogen doorborend.

„Asjeblief,” hapte ik, m’n mond open. Ze hield ’r de kaarsvlam voor, kéék. En daar de peerdrups — nee, ’t was citroendrups — waarschijnlijk m’n tong gebleekt had, zei ze snerpend-gemeen: