Schetsen, deel 10

HET SPOOKGLAS.    119

„ ... Als u nou drinkt en ’t vergeet — is dat dan mijn schuld?’'

,’k Heb niet gedronken — geen slok* ...

„Och kom, tante!”

„’k Heb niét gedronken!"

„Nou dan heb ik gedronken", zei ’k verveeld. „Dat lijkt wel en da’s schandalig genoeg, om de melk van je zieke tante op te snoepen,” keef de beminnelijke.

Ik zweeg, stapte in bed, sliep in. Den volgenden morgen was ’t wederzijds boudeeren. Ik liet ’t me niet anleunen, dat ’k stilletjes de melk van ’t nachttafeltje gedronken had — zij loerde m’n gebaren af, hoeveel lepels suiker ’k nam, hoeveel koppen thee ’k dronk, hoe dik ’k de kaas snee, hoeveel boterhammen ’k aan ouwe Mie gaf. Eerst tegen den avond, beiden getemd door de eenzaamheid van ’t huis en door ’n moordhistorie in de avondkrant, ’n moordhistorie met vètte letters — twee dooien, een zwaargewonde! — klonk een verzoenende toon, duwde ze me twee extra stukkies Janhagel toe, kreeg ’k ’n ouwe ceintuur present.

„Ziet u tante-lief,” zei ’k van de weeromstuit aimabel: „ziet u nou tantelief, dat ’k ’n vol glas melk neerzet en u niet zoo vernonchaleer als u denkt?"

„Hou nou maar je mond,” zei ze sussend: „je moet maar onthouen, dat ’k ’t goed met je zal maken...."

Ze sliep eerder dan ik. Helaas geen maantje — ’n kamer als ’n onweerswolk zoo zwart en zoo broeiend, ’r Kwam haast geen ademhap door ’t raam. Zaligjes zuigend op ’n zalige peerdrups — wat is jeugd heerlijk, hè? —, ’n half ons tóégekregen bij den kruidenier, toen ’k ’s middags ’t boekje betaalde — zuigend met verliefde smakjes, dutte ’k in — schrikte fel-wakker, met ’t peerdrups-plakje