Schetsen, deel 10

118    HET    SPOOKGLAS.

gaan dichtmaken, ’k ’t koortsachtig bang voor elke schaduw der wapperende kaars gedaan had, ’k weer lei en net zou gaan inslapen, wekte ze me — o, die schrille stem in donker.

„To! To!^w

Ja, tante."

„To, ’k heb ’t weer zoo benauwd — ’k heb ’n heel nest ratten gezien — en — en al me tanden zaten los in me mond" ...

„Drink u dan is," zei ’k, onder de dekens, ’k Had ’t licht niet op te steken, ’t Was volle maan. Al de kamervoorwerpen zag je, alsof de morgen schemerde, 'n Nacht om te stelen voor iemand als ik, die hunkerde om met licht te slapen. En *n heerlijke, zwoele Augustus-nacht met geuren uit den tuin — ’t raam stond kwart open, op advies van den dokter — ’t kon veilig, want twééhoog klimmen ze zoo licht niet naar binnen èn er stak ’n pen in...

Tante strekte ’r maanlichte hand naar ’t maanlichte glas, zei opnieuw hard en krakend.

„ ... Waar is dan me melk?"

„In ’t gleis tante," zei ’k kribbig. Al maar vragen en praatjes om gezelschap te hebben — ’t egoïste schepsel.

„Je moet maar zorgeloos worden," knorde ze: „je mot me maar verwaarloozen — dan ben je op den goeden weg — d’r zit ’n restantje in. Had je niet meer melk in huis?”

„Tante," zei ’k, voor ⁹t eerst opstandig — wat weet ’n meisje van zeventien van tact en erfeniszaken? — „tante as ⁹k dan niet meer slapen mag. zeit u ’t dan! ⁹k Heb ’n vol glas klaargezet." ...

„Overtuig je dan, snip! Nee je mot nou nog kattig ook worden — dan hou je ’t lang bij me uit!"

^yk Wipte vinnig ⁹t bed uit, nam ⁹t glas op. Inderdaad ⁹r was ^?n restant in.