Schetsen, deel 10

116    HET SPOOKGLAS.

nachten maar ’n slap pitje geweest! — *r ’n glas water geven, ’r droomverhalen aanhooren. Ja V droomverhalen. Ze was onzinnig bijgeloovig, bijge-loovig als ze ⁹n spin zag, als ’r suiker omviel, als ⁹t den dertienden van de maand was, als ’r iets op Vrijdag gebeurde. Zoo zijn ’r meer. Tante was geen uitzondering. Maar ’t verschrikkelijkst waren ’r droomen. Als ze 's nachts gilde, droomde ze akelig. Ze had in ’r nachtkastje *n Droomboek liggen, ’k weet den titel nog: ’t Volmaakte Droomboek of voltallige en gemakkelijke uitlegging der Droomen, Mijmeringen, Nachtvertoo-ningen, Verschijningen enz. Versteend van schrik, duizelig van slaap, met haren zoo koud ais ’n plombière, klappertandend en bevend, moest ’k de verklaringen opzoeken. Viel ’t mee, dan zei tante: „dank je, To-lief* — viel ’t tegen, dan bleef ze in ’t nachtdonker murmureeren. ⁹t Klinkt je natuurlijk onwaarschijnlijk. Je denkt dat ’k ’t geval erger maak. Nee hoor. ’r Ging bijna geen nacht zonder incident voorbij. Als ze in 'r droomen olie stortte, wachtte ’r ’n onvermijdelijk verlies, als ze ooren zag, zou 'n vriend ’r verrajen, ’n rat was ’n gevaarlijke vijand, ’n trompet ’n schrikaanjagend bericht, 'n kat ’n behendige dief, 'n

kousenband armoede en ziekte, ’n mes inbraak----

’k Zou je zoo’n uur kunnen bezighouden. Elk ding had z’n uitleg, ’t Gelukkigst was *k als ze prettige zaken zag, oesters of ooievaars, of vlammen, of

goud, of flesschen, of ’n spoorweg Dan dronk

ze gerustgesteld ’t glas water, zei poezig-lief „ga jij nou slapen, To — je ben ’n beste meid en ’k hou heel veel van je” ....

Toen ^Jk ’n maand bij ’r inwoonde werd ze bepaald kwakkelend. Ze at weinig, bleef dagen te bed, sliep ’s nachts ’n paar uur. De rest van den nacht was Stobben.