Schetsen, deel 10

HET SPOOKGLAS.    115

overblijfselen van ’n gewezen kerkhof. Dat bosch of dat kerkhof waren vroeger door ’n onderaardsche gang met ^?t huis verbonden geweest, ’t Klinkt romantisch, ’t lijkt zóo verzonnen voor ’n boek van avonturen, gevechten, belegeringen: ’t huis staat ’r nog — ’r is nu ’n fabriek van suikergoed in gevestigd ... Moest ’k voor tante ’n flesch wijn uit de kelders ophalen — Mie mocht niet bij den voorraad! — en blies de tocht de kaars uit, dan kon ’k ⁹t uitgillen, ’t Waren kelders om in te verdwalen en de zware deur voor ’t met puin verstopte gat van de onderaardsche gang, gaf je kippevel. Zooals de kelders waren, was ’t heele huis. Kamers te ongezellig om in te zitten, gangen met echo’s en ’n zolders, ’n zolders! Als ’t avond werd, tante sliep, Mie ’n boodschap dee, luisterde ik naar elk geluid, meende ’k deuren te hooren piepen, boven op de zolders te hooren loopen. Ja, lach maar! Over angsten kun je makkelijk lachen, als je ouwer dan zeventien ben en in ’n prettige omgeving zit. Gelukkig sliep ’k in dezelfde kamer met tante, kon de deur stevig op slot, lei ’k ’s nachts ’n toet peper onder m’n hoofdkussen.

Dat was ’t huis. ’k Zei je al, dat als ’k van de holle gangen, griezelige zalen bekwam, tante voor afwisseling zorgde. Tante, die altijd afgronden van wantrouwen in ’r grijze oogjes had, tante die me vooral in den eersten tijd voor waakhond gebruikte — ze kon geen honden zien en achternichtjes blaffen en bijten niet! — tante was nooit ziek genoeg om me naaikistje en me koffer niét te doorsnuffelen, als *k ’n uurtje vrij had, tante kon midden in den nacht heel plezierige-angst-gillen geven, gillen die je koud maakten. Als je dan hijgend vroeg wat ⁹r was, most je ’t bed uitkomen, ’t licht aan steken — mét licht kon ze niet slapen, ik wel — o, was ’r in die