Schetsen, deel 10

i H    HET    SPOOKGLAS.

tante had ’t plaats gemaakt voor de puurste nijdasserigheid.

„Zoo. Ben je daar wéér?*, zei oom, als je ’t eens in de maand waagde. En de klemtonen die-die op elk woord lei, lieten geen ruimte voor aparte onderstelling.

Tante keek enkel. Ze keek glimlacherig-valsch, zoocds vriendinnen doen, die mekaars toilet taxeeren. Na oom’s dood scheen er plotseling genegenheid bij tante Méline te ontluiken, ’k Denk dat ze met de oude meid, alleen in ’t huis — ’k zal ’t je dadelijk beschrijven — bang was, óf dat ze van den nood ’n deugd maakte en bij nadenken bevond dat we toch moesten erven, met of zonder zuur gezicht, óf dat ze Mie, de meid, en mij tegen mekaar wou uitspelen — de een kon van de ander alles verrajen —, öf dat ze, maar dat kan ’k niet aannemen, als ’k an ’r oogen denk, me niet zoo heelemaal on vertrouwbaar en intrigeerend vond... Tante Méline stond er op dat ’k bij ’r zou komen inwonen. En omdat moeder meende dat ’t gevaarlijk was te weigeren — je ziet, ’k geef geen ideëele motieven! — én omdat tante sukkelde, in ’r bed bleef en schrikkelijk klaagde over Mie’s onverschilligheid, werd ik gezelschapsjuffrouw en verpleegster van ’n zieke die geen ziekte had, enkel toegaf an grillen en zenuwen.

’k Ben nou vier maanden getrouwd, maar ’k geloof dat als ’k over-overgrootmoeder ben, ’k nog an den gezelligen tijd bij tante Méline zal denken. Als ’t huis je niet stuiperig maakte, dee tante ’t ’t Huis en tante wisselden mekaar met griezeligheden af. Nou zou ’k ’r misschien niet zoo gevoelig voor zijn — tóén was ’k zeventien en ^?n beetje geëxalteerd. Eerst ’t huis dan. ’t Was ’n groote kast aan ’n gracht, ’n huis uit de zestiende, zeventiende eeuw. Achter den tuin had je ^Jn bosch en in ’t bosch de