Schetsen, deel 10

O UD-HOLLANDSCHE BAKER.    m

de grond-weg-slaande glimlach van ’n examinator die den patiënt betrapt op ’t verkeerde geboortejaar van Tiberius of den onjuisten sterfdag van Darius II: „hemeltje denk u dat ’k zoo’n achterlijke baker ben, dat ’k nog japonnen draag? En ’n muts — da’s in de verte geen usansehe meer. De hoofdzaak is dat ’t engeltje — God gaf dat ’t ’r al was — dat ’t heerlijk engeltje goed geholpen wordt, ’n Muts doet ’r niks an toe* ....

„Nee,” zei ik wederom béte — onnoozel den ouderwetschen droom van m’n vrouw prijsgevend.

Wél hield ze ’r pantoffels aan, de pantoffels zonder zolen. Zolen maakten te veel spektakel in ’n kraamkamer. Als ze benee niet zat te geeuwen, sloop ze door ’t huis. Traptreden die anders kraakten, werden door haar zoollooze toffels gebiologeerd. Ze stond achter de huiskamerdeur zonder dat je iets hoorde. Ze luisterde lekker en als je buiten kwam, had ze precies de houding van iemand die net wil ankloppen. Toen spraken we met open deuren, ’t Hielp niet Als m’n vrouw met de meid in de slaapkamer over ’t huishouden praatte, ging de weduwe Goedhard trouw op ’n zekere gelegenheid, op welker deur in stations een kroontal pleegt te staan. Want op die gelegenheid kon je door ’n luchtkoker élk woord boven beluisteren. Dat irriteerde vreeselijk. Vijf maal in ’t uur hoorde ’k de gelegenheids-deur piepen, bleef ze ’r minuten lang op. Toen, op ’n keer dat m’n vrouw met de meid ’n lange conferentie over ’t huishoudboekje hield, en ’k weer de gelegenheidsdeur hoorde piepen, zag *k op m’n horloge dat ze negentien minuten op die ongezellige plek bleef — ze was ’r al driemaal geweest.

„Baker,” zei ’k voor ^?t eerst uit den band springend: „baker is u ziek?”

„Ziek — gompeltje — hoe komt u V op?^w