Schetsen, deel 10

HO    OUD-HOLLANDSCHE BAKER.

„Zou ze d’r baker-kostuum niet aantrekken, d’r muts niet opzetten ?”, vroeg zacht m’n vrouw. „Vraag jij ’t V. Jij ben de vrouw,” zei ik.

„Dat durf ’k niet.”

„’t Ligt niet op mijn weg,” zei ik.

Inderdaad het was moeilijk opmerkingen maken. Ze sloeg ons, groentjes, dood. Als we wat méénden, kon ze simpel glimlachen, dat je je klein voelde als ’n kind. Ze keek rond met dédain, vroeg waar de linnenkast was, inspecteerde die schamper, zei dat ’r nog minstens vier en twintig sloopen en lakens moesten komen, dat ze badhanddoeken van ’n manslengte noodig had, dat acht en veertig luiers op ’t nippertje waren, ’s Morgens vroeg, als we nog sliepen, snuffelde ze de kasten af, telde hoofdschuddend onze zes zilveren vorken en lepels, zei aan de meid dat ze zoo’n armoedig zilver nog nooit had gezien, ging in ’n fauteuil zitten geeuwen. De voorkamer beneden, waar we haast nooit kwamen, scheen ⁹r te bevallen. Daar las ze godsdienstige verhalen, geeuwde, tukte. Als ’k even binnenkwam, klapte ze juist *r kaken dicht van ⁹n verschen geeuw. Ze geeuwde den heelen dag. Me vrouw stopte⁹r lekkers toe, maakte twaalfuurtjes klaar om van te watertanden. De baker most ’t beste hebben, boterhammetjes met ham en vleesch, zachte eitjes, ’n stukje zwezerik. Baker liet alles geeuwend staan. O jee, ze had ’t overal zóó goed zei ze, ze werd geregeld zoo vertroeteld, dat ze niks meer lustte. Ze lustte dit niet, ze lustte dat niet. Ze lustte allemaal dingen, die in ⁹t dorp niet te krijgen waren. Veertien allergezelligste dagen passeerden.

„Baker,” zei ik, op ’n dag dat Mien ’r korzelig onder werd : „m’n vrouw zou u zoo graag in baker-kostuum zien met de muts” ....

„Hemeltje meneer,” glimlachte ze weer — precies