Schetsen, deel 10

OUD-HOLLANDSCHE BAKER.    105

gehad folterkamer-herinneringen op te diepen, zoo’n plezier om in de ellenden van ’t leven te w r o e t e n, dat je vanzelf ’n ander wakker schudt om ook eens ’n vertelsel van schrik en jammer te doen. Daarom heb ’k m’n souvenir ingezet met ’t „Toen 't kindje”....

„Barend — doe asjeblief dat akelig verhaal niet,” smeekte z’n vrouw, plotseling onrustig.

Haar verzet scheen ’m te prikkelen. Wij, nieuwsgierig geworden, in de lugubere stemming om bijzonder nare dingen te hooren, drongen er op aan, dat-ie de herinnering, die z’n vrouw dee ver-bleeken en peinzend staren, zou verhalen. Hij begon dan, af en toe, als de historie waarlijk schrijnend werd, haar toeknikkend en met meewarige oogen sussend.

„Toen we vier jaar getrouwd waren,” begon hij: „gebeurde ’t onverwachte. Jaren hadden we gehoopt, verlangd, ’r ons eindelijk bij neer gelegd geen kinderen te krijgen. Je went ’r an. Je praat ’r niet meer over. Je wordt onhuiselijk, neemt pretjes waar, en alleen bij tijjen, als je ’n krant leest met ’t bericht dat die kennis of die vrind ’n jongen of ’n meisje gekregen heeft, kijk je mekaar is an en van de tien keer zeg je ’r negen dat je niet graag zoo’n boel kinderen zou hebben, dat kinderen de handen binden, dat je ’r feitelijk geen van beiden om maalt, dat je leventje zoo, heel leuk en vooral vrij is. Niewaar? En juist in zoo’n periode van fuifjes, laat in café’s zitten, schouwburgen afloopen — we waren uit ’t gat waar we woonden, ’n maand in ’n hotel, ’n Amsterdamsch hotel, gaan logeeren — de poes, de kanaries hadden we te bewaren gegeven — ongetrouwde menschen dwepen met poesen en honden, niewaar?” . ..

„Barend, wor niet zoo langdradig,” viel de vrouw ’m in de rede.