Schetsen, deel 10

IOO    GRAUWE DOMPER.

„Hoe komt dat nou! Hoe komt dat nou!”, klaagde Jans: „wil u ’n glaassie water?”

„Nee! Nee!” kermde tante Célestine: „’n dokter! ’n dokter! In godsnaam ’n dokter!”

„Zal ik gauw loopen?”

„Nee! Nee!”, klaagde de stem der vergiftigde: „Janslief, Janslief, laat me niet alleen — ’k wor zoo naar, zoo naar!” ....

Jans, resoluut, krijtwit — was dat ’n onmenschelijke schrik! — drinken van dóódskop-goedje! — Jans bonsde de trap af. In ’n wip was ze bij den koetsier en trots ’r resoluutheid bijna van gedachten ontdaan, riep ze ’m ’t meest practische toe wat ze formuleeren kon:

„Koetsier! Koetsier! Hollen! Hollen! Mevrouw het zich vergeven! Hollen om de femilie te halen an ’t feestlokaal! En ’n dokter meebrengen! Haast je dan vent! De dood is ’r mee gemoeid!” ....

Toen, terwijl de koetsier uit z’n slaapsoezel gewekt, en angstig door de gegilde boodschap, snel de dekens van ’t paard trok, sloeg Jans de deur dicht, liep de keuken binnen, greep de melkkan. Dat was ’n wonder. Nog geen kwartier gelejen, had ze ’n pint genomen. As ’t vóór ’n kwartier gebeurd was, had ze geen sikkepit gehad. Melk was ’t eerste wat je geven most, wist ze van ouds. Te gejaagd om achter uit ’t buffet ’n glas te halen, sjokte ze beverig de trap op, de treden met trillende melkspetten besproeiend.

Tante lei wezenloos.

„Drinken!”, gebood Jans, de kan tegen Célestine's in ontzetting geschroefde lippen duwend.

„Nee! Nee! ’n Dokter! ’n Dokter!”, kermde de zieke.

„Drinken!”, zei Jans, met geweld de kan aanduwend: „je mot melk drinken! Zonder melk ben je mis, heelemaal mis!” ...