Schetsen, deel 10

98    GRAUWE    DOMPER....

handje helpen, ’k Kan van zenuwachtigheid de oogjes niet pakken” ....

„Ja mevrouw.”

„Heb je ’t óók zoo warm, Jans?”

„Nee, mevrouw. Zal van de zenuwachtigheid wezen. Waarom neemt u geen slokkie?”

„Zou *k Jans?”, vroeg tante Célestine, zwakjes-ademend, terwijl Jans’ stevige vingers vlug de haakjes deden inschieten, ’s Morgens en ’s avonds was ze in de laatste maanden gewend *n lepel broomkali te slikken — advies van den dokter. Vanmorgen in de herrie was ’r niks van gekomen, vanavond werd ’t laat. As ⁹1 maar geen kwaad kon, in ’t midden van den dag, in ’n leege maag, kort voor ’t eten.

„Ik zou ’t zeker doen,” zei Jans: „u komt toch nog te staan voor ’n heele vermoeidheid.”

Toen strekte tante Célestine ⁹r hand uit en absoluut-gejaagd door ’t enerveerend paardgetrappel, door de emoties en overspanning van stadhuis en dominee, deed ze wat ze anders nóóit zou gedaan hebben: ze dronk een taxeerenden slok direct uit ’t apothekers-fleschje. Anders had ze Jans om ’n lepel moeten zenden, wat nog eens ophield. Het klukte kort in haar keel, het klukte met een schrik-smak, het klukte weerbarstig alsof de strot ’t nog tègenhouen wou — *t was V in. Gelijk, als een reflex, draaide *t fleschje in tante’s handen, gelijk viel ⁹t op ’t zeil in rinklende scherven.

„Och! Och!”, zei Jans.

Ze keek ’t eerst of ’t geen vlekken op de zij gegeven had, toen schrikte ze afschuwelijk.

Tante Célestine gilde opeens zoo rauw, zoo naar — tante Célestine tastte zoo heftig naar de plek waar zij ’r maag vermoedde, dat Jans de scherven, die ze al geraapt had in kleiner brokjes dee tuimlen.