Schetsen, deel 3

186    EEREZAKEN.

„Laat je papiere dan is zien! Nou laat is zien!” „Laat jij ze is zien ! Jij heb ze nooit gehad ! Madam ! Madam van niks ! ”

„Vulnis! Schorremorrie!”

Zij zeiden natuurlijk meer, scholden allerweelde-rigst nu de argumenten öp waren. En het schelle gekijf echoode de trappen langs, het heele huis door dat twaalf bellen had in de Jacob van Campenstraat.

Juffrouw Maandag verloor den slag, was niet opgewassen tegen weduwe Knikkel, die niet voor de poes èn niet voor den kater was als ze begon.

Maar ook weduwe Knikkel hapte naar adem. Zoo’n schandaal — eerst de schoone trappe vuil make — en dan nog afFronte — en al de büre — al de büre — zij geen papiere ? — nou dat zou je is zien. — Nou zou ze is toone dat ze weduwe was — daar zou je wat van beleve! —

Geagiteerd, met bevende handen doorzocht ze de la, nam er de trouwacte uit en ’t inentingsbriefje en ’t bewijs-van-overlij den van Jozef, Gerrit, Willem Knikkel, in leve stukadoor — en dan met ’n dribbelzet stommelde ze de trap af, aankloppend bij juffrouw Jansen van de bel links ; „Heb u ’t gehoord van dat schèpsel!... Van me papiere !. .. Wil u me papiere is zien ! Ben ’k ’n weduwe ja of nee ? ... En is me man gestor-reve, ja of nee ?” — en dan zonder rust klopte ze an bij juffrouw Dijkhuis van de 3^de bel rechts: „Wat zeg u d’r van ?... Wat zeg u d’r van ? ... zijn me papiere in orde ?... Als ’k ’t niet laat zién zou je soms meene, da’k me zoo maar weduwe noem! Nou ? Nou ? Nou ?” — Geheel ondersteboven van het schandaal, liep ze dan verder naar benee, naar de weduwe Schaap van de 2^de bel, links, en die moest ook de papieren zien, de trouwacte, het bewijs van overlijden, zelfs het portret van Jozef, Gerrit, Willem