Schetsen, deel 3

EEREZAKEN.    185

waardigheid van haar temperament, zanikend, zanikend over elk woord, dat ze tot dolkspits meende te scherpen: „vulnis die ’t zeit! Wie is d’r ’n vuilnis hier? Vulnis die ’t zeit! Mijn vulnis is nog te goed voor jou!.. Vulnis! Vulnis ! Dat durft vulnis zegge !... Als je zellef vulnis ben, mot je ’n ander geen vulnis noeme !.. . Vulnis ! Vulnis!... Waar leit je man begrave, dat-je je weduwe noemt ? ... Dat noemt zich weduwe ! Weduwe!... Weduwe Knikkel! Hahaha! ’t Is om je dood te lache! En dat noemt *n ander vulnis! vulnis! vulnis!”

Nou die was raak geweest. Weduwe Knikkel zweeg even. Op. Op. Maar dan met ’n aanloopje, zoekend naar de heftigste geniepigheden om dat schepsel van boven te sarren en duuvels temaken, zanikte zij hijgend en verwoed:

„ ... Jij ken na mijn weduwenstaat informeeren... Ik heb papiere ... Ik heb ’n man gehad ... Dat kan 'k bewijze ... Dat kan ’k bewijze op ’t stadhuis !... Maar jij!... Maar jij!... Bewijs jij is, schorremorrie, dat-je met die kerel van jou op ’t stadhuis ben geweest! Ik heb papiere!... Maar jij!... Maar jij !... De heele buurt kijkt je na!... Vraag maar is an de menschen ! Ik ben ’n weduwe!... Maar jij!... Jij ben nog te vies om van achter angekeken te worde!” ...

Nou die was ook raak. Vooral de slotzin. Juffrouw Maandag, kwaadaardig, kwam ’n tree van de trap af, nu meer schréeuwend en de stemmen sloegen driftig tegen elkander in, inviteerend tot luistering de vele, vele buren van het huis, dat twaalf bellen had in de Jacob van Campenstraat. „Dat zei je me bewijze ! Daar neem ’k getuige van !. .. ”

„Ik heb papiere! Mijn papiere kan je zién !” „Jouw papiere! Jij ben me *n weduwe van niks! Ik ben fatsoenlijk getrouwd! Mijn man die kan je noemen!”