Schetsen, deel 3

184    EEREZAKEN.

Boven, in het half-schemerdonker van het portaaltje, de haren nog onopgemaakt, het jak losjes omgeknoopt, kwam juffrouw Maandag.

„Joe-oe-oe!” —, riep ze, meenend dat ’t de kolendrager was.

„ ... En nou vraag ik,” keef weduwe Knikkel ineens, zonder inleiding, zonder waarschuwing en wat wönderlijker was: in-eens in den juisten, pre-ciezen, malschen ruzietoon van énkel sleepende, vervelende, zanikende klanken; — „nou vraag ik of dat nóu most gebeuren — as ik pas me trappe gedweild heb — kijk nou is wat ’n zwijnerij — wat ’n zwijnerij en ik ben jouw meid niet — zoo ka-je wel an de gang blijve — an de gang blijve — an de gang blijve.*

„Nou” — repliceerde juffrouw Maandag, allergelukkigst overnemend den ruzietoon, even-zuiver zanikend met een stem die paf lag van verveling: — „nou en dan zal ’t wel weer schoon worde — en krijg ’t maar niet op je zenuwe — en dan zal je nog is dweile — je dweilt me ook — je dweilt me ook!...” „As je vroeger je nest uit kwam,” keef weduwe Knikkel, nu meerder pijnlijkheden uitstootend; „en die kérel van jou niet zoo lui was, dan had ^ft vanmorge kenne gebeure...”

„En nou woüe wij niet en wat jij nou?”

„’k Zal d’r met de huisbaas over spreke, hoor! — Dat lap-ie me niet nóg is! — Betaal je huur in plaats kole te koope!”

„Mot jij wat van ons hebbe ? ... Heb ’k wat van jou an? ’k Heb maling an jou, an jou en je huisbaas!” „Om een uur opstaan — ópstaan — as *n ander klaar is!... Nou je zal van me hoore, vulnis! vulnis!” „Vulnis? Vulnis?”, herhaalde juffrouw Maandag, dieper buigend naar de trapopening, zich nu gehéél gevend, zonder eenige restrictie, in de volle merk