Schetsen, deel 3

„Wat *n tuig — wat ’n tuig — wat ’n schorremorrie !” herhaalde weduwe Knikkel, bleek van drift. Als ze nou maar iemand had gehad om mee te praten, om d’r hart te luchten, maar ze had niemand en daar raakte ze nog meer van overstuur. Lichtbevend luisterde ze aan de deur. O, o wat ’n tuig — wat ’n valderappus — wat ’n Judas

— zoo pas de trap gedweild en het portaal — en zoo pas de matten uitgeklopt en nou dat stuk schorremorrie alles weer an ’t bemorsen! — as ze vroeger opstond dat lui mirakel zou ze d’r bure niet zoo van last zijn!... Om drie uur kolen laten sjouwen... om drié uur. — Hoor nou is! — Je kreeg ’r ’n ziekte van op je lijf — al dat kolengruis op je schoone trappen — en die kerel met z’n vuile pooten alles inloopen en daar had je nou ’n kwartier an gewerkt! — Dat hield ze niet uit

— zoo’n schorremorrie bestond ’r op de heele wereld niet en zóó ’n bovenbuur had ze nog nooit gehad. Met ingehouden woede, sterk in haar voornemen om dat mensch nou is góéd op d’r plaats te zetten, dee ze de deur open. Net kwam de kolenman met de laatste leege zak van boven. O, o, wat ’n boel — wat ’n stukgetrapt gruis, wat ’n zwijnde-rij! „Juffrouou-ou! — Juffrou-ou-ou!” ...

183