Schetsen, deel 3

DE MAAN BEKLAAGT ZICH.    *75

flikkring van een halve maan”, licht dat „sneeuwt op liefdepaden” — „een stralenzee uit gouden hoorn” — „een vreemde bloesem zonder vrucht” — „verfloos wit” — „reuze-bek met ’n leeuwenglimlach” enzoovoort? Wat duivel, zal er dan nooit iemand me eens prachtig uitschelden? Zes van mijn vlekken voor één scheldpartij! En waarom ik juist de eer geniet ? Wat moeten de bewoners van Mars beginnen, die géén maan hebben ? En hoe lappen de dichters het op Jupiter, Saturnus, Uranus, die vier of acht manen tegelijk kunnen zien en wat ’n bommen van manen! Kun jij je denken dat de Jupite-riaansche dichters poëtische inspiraties krijgen bij vier manen, bij zulk een overvloed van clair de lune ? Wat zou Julia aan Romeo antwoorden als hij zwoer: „Lady by yonder blessed four moons I swear!...???” — hè? En vindt jy het poëtisch als een Saturniaansch poëet a la Heine beweren zou:

„Die acht Monden sind aufgegangen

„Und überstrahlen die Welln;

„Ich halte mein Liebchen umfangen,

„Und unsre Herzen schwelln.”

Je moogt God danken dat ik de eenige maan ben. ’t Zou bij jullie niet uit te houden zijn, als ’k er drie of zeven compagnons bij kreeg! Iedre nacht maanlicht zou van de aarde een gekkenhuis maken, ^n reuzencollectie van dichters, verliefde paren en krolsche poesen . .. „Les rimeurs sont une sorte de fous qu’on n’enferme pas, je ne sais pourquoi, bien que le plus sain d’entre eux soupe du clair de la lune et se conduise avec moins de jugement qu’une bete apprivoisée ¹)... Waarachtig zoo is het. Van de vroegste tijden af heb ik alles geslikt, vriend, vanaf Faust tot op vandaag.

¹

Gringoire.