Schetsen, deel 3

176    DE MAAN BEKLAAGT ZICH.

Denk je een Faust op Uranus:

„O zagen uw oogen achttal manen „Voor *t laatst al mijn ellend’ aan,

„Ik heb zoo menig middernacht „U aan deez’ less’naar opgewacht.

„Dan kwaamt ge droeve zielsvriendinnen!

„En blikte *t hooge venster in „Ach, mocht ik wandlen in uw stralen,

„En over kling en bergtop dwalen...”

Denk je al wat je wil —voorwaar ik ben bezig je stof voor een Falklandje te geven! — denk je de rust van mijn collega’s van andere planeten en voel dan een sikkepit voor mijn noodlot, nóód-lót, vriend Samuel! Overdag laten ze me gelukkig met vrede. Als ze me overdag konden zien, zouden ze me nog meer bezingen. En nu gevoel ik me als een man, die jaar in jaar uit savooie kool eet. O, o mijn licht voor een zoute varkenscotelet en mijn bestaan voor een schunnige mop!”

Na deze ontboezeming schoof de maan geeuwend achter een wolkje, Falkland in ernstige peinzing latend bij de kermende katten. Een oogenblik later dook zij weer op, schoon als.. .

Jawel! Nooit meer!