Schetsen, deel 3

174    DE MAAN BEKLAAGT ZICH.

„Als plengt zij gantsch heur glanzend gouden horen,

„En elke sterre ontsteekt haar luchter mee „En doet het zwerk in zilverschemel gloren.”

En zoo hoopjes, hoopjes meneer! Weer een ander zegt: „Zooals daarginds, aan stille blauwe lucht, zilveren-zacht, de half-ontloken maan, bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht, wier bleeke bladen aan de kim vergaan.. .” en wèèr een ander zingt:

„Heil! Zoete star, die ’t zachte licht vertoont „Met wit’gen glans door ’t mat der miststreek henen „En maakt *t vol lomm’r en bladerlijk geboomt „Van een groenen nacht half dag beschenen,

„Hun zijt gij lief in wie het droomen woont,

„Die gaarne in de eenzaamheden de ooren leenen

„Al wat den eenzaam velen t’zamen toont

„En brengt ’t verdeelde en verr’ tot zoet vereenen;

„En gij, die de altijd eenig’, dwalend’, schijnt,

„Brengt allen troost maar nimmer één verzaden,

„Gelijk uw verfloos licht geen warmte geeft.

„Maar ’k schenne u niet en zij niet onbeleefd,

„En neme dankbaar uw Gestaag’ genade „En volle gaaf, die voor ’t daglicht verdwijnt.”

Zoo kun je gaan van de kleinsten naar de groot-sten, ze willen het allemaal per se over m ij hebben. Allemaal! Theo Reeder die zegt:

„In de maan zaten menschen „Hun lusten schenen door,

„*t Was de maan die lachte

„Uit een reuze-bek met ’n leeuwen-glimlach.”

en ’n ander die verhaalt ’t weer zus. ’t Hangt me de keel uit, Samuel. Me dunkt ze konden me nu wel een eeuw of twee, drie, met rust laten. Ik heb geen droogstoppel-natuur, maar je kunt van alles te veel krijgen. Wat ben ik toch voor een ding, vraag ik mezelf af, dat de lof varieert tusschen „vreemde