Schetsen, deel 3

dat ’k gehuild heb.... Als ik verkouen ben huil-’k nog niet!”

Het gesprek zakte weer door het doezelig gedreun van den wagen. De soubrette sliep èn de dames van het zangterzet dommelden tegen elkaar. De vier mannen bij de reisdeken hadden het kaartspel hervat en ook Piet, tobbende over het te wachten telegram, sliep in op het drenzend geschok....

Boontje zag hem zoo zitten met den mond open, lachte stil in zichzelf. Zacht sprak hij met Bombag en beiden zaten geheimzinnig te lachen.

De voorstelling was halfwege en Piet in de kleedkamer, die hij deelde met Bombag en Oliveira, „the wonderful Nelson,” begon zich te schminken. Voor het spiegeltje stond hij in zijn flanel, groezelde zich een baard van stoppels. De liedjes van den „vroolijken beedlaar” zou hij dien avond voordragen.

Bombag in rok, zat rustig te rooken, de sigaar wegstoppend voor de Brandweer als er iemand klopte*

De muziek zweefde met stootingen aan en soms was een donker gedreun van applaus.

„Piet, ben je klaar?” — kwam de regisseur: „vooruit! vooruit! De Moltons zijn klaar!”

„Haast je maar niet,” zei Piet, kalm: „ik ben er.”

Hij trok een oude jas aan, jas van grijslaken, overal gescheurd, zette een pet scheef op en nam het eindje sigaar in den mond, waarmee hij altijd succes had, omdat hij zoo komiek rookte.

Het schelletje voor het ritournel klonk.

„Saluusjes,” zei hij rustig, nog eens in den spiegel kijkend. Maar gelijk werd er geklopt, bracht een kellner een telegram.

„Wel allemachtig!” —, schrikte Piet. Het telegram beefde in zijn vingers, maar dan: „nee ik verdij het!... ’k Zal strakkies wel kijken.” . . .