Schetsen, deel 3

154    SNIJKAMERS.

ziekenzalen vrouwen ontmoeten, die zij nog- voor weinige maanden onder andere omstandigheden gekend hebben? En is die ontmoeting met anderen dan die ter genezing zijn aangewezen, verdedigbaar?

In de verte zie ik u reeds edel w e t e n s c h ap p e lij k gebaar maken, ook een verzoek om bij de „zaak” te blijven. Ik blijf bij de zaak: ik vraag u toch heel kalmpjes, hebt u ooit dat triestig onderzoek van een ziek individu in bijzijn van tien, twintig, veertig studenten gezien, wanneer dat individu toevalligerwijs in gunstige condities verkeerde en betalen kon ? En is het niet een voortdurende schaamtelooze daad, een hinderlijke ontiegheid, dat in mede de schoonste inrichtingen van humaniteit een mensch studie-voorwerp wordt, als maatschaplijke verhouding en ziekte hem tot die inrichtingen dwóng? Nu weer ter zake — niet héél ver ben ik verdwaald. Het zieke nummer sterft. Er is geen familie. Zulk eene vrouw heeft nooit familie. Doode nummer wordt niet begraven, geannexeerd door de wetenschap.

Doode nummer wordt vervoerd naar de snijkamer, daar in alcohol gelegd — ’k vertel u allemaal dingen ü welbekend — opdat niet natuur wetenschap be-stele en naarmate er behoefte aan is, worden de lijken terprepareering gegeven aan baardelooze jongelieden, die nog voor één, twee jaar op banken van Gymnasium of Hoogere Burgerschool zaten; jongelingen die na hun eerste dagen van onpasselijkheids-gevoel, elkander als heele Pieten beschouwen, als zij cynische moppen bij lijken verkoopen. Doode nummer, gehakt in zóóveel deelen als er preparaten noodig zijn van armen, handen, aangezichts-spieren, voeten, genitaliën, zenuwen, hersenen enz. ligt weken en weken op de prepareertafels, kunstig ontvet, voorbeeldig uitgepluisd, en één doorsneden