Schetsen, deel 3

SNIJKAMERS.

vezel of draad wekt ongenoegen van professor. Doode nummer ligt ’s nachts in alcohol-bakken met het nummer van den student op het lichaamsdeel dat hèm behoort.

Zonder éénige sentimentaliteit te bezitten, zullen er toch weinig menschen zijn, die zich een dergelij-ken „doodenakker” wenschen, weinig zóó verbruut, met zoodanig uitgerot sentimentsgevoel, dat zij niet lichtelijk huiveren bij de gedachte aan zulk een schending hunner armelijk-willooze lichamen door schaar scholieren, die ingewijd worden in mysteries, niét uit „heilige” zucht tot weten — welke kunste-naars-emotie zijn kon — maar in négen en nègentig gevallen omdat pa „dokter” een goed vak vindt en diens positie zoo keurig-net. Pa’s geld — zeer geachte heer — brengt zoon in de snijkamer, bij doode nummers, wier noodlot het was er óók te komen omdat zij géén geld hadden en geen familie die belang in hen stelde. Contrast is wel aardig, vindt u niet?

Nu wilde ik nog, afgescheiden van de vieze fïnan-cieele quaestie, wijzen op de eervolle daad der Wetenschap, om niet alleen misbruik te maken van omstandigheden, maar ook op het feit dat zij nog nimmer aan een verpleegde, niet opeischbaar door gebrek aan belangstellende familie, vergunning vroeg om met zijn lijk te sollen, zoo medici dat meenen te moeten en te mogen. Al verklaart de gehééle geleerde wereld dat er individuen zijn „wien dat weinig kan schelen;” ik geloof er niets van. Alles gaat geheimzinnig, geniepig zonder voorkennis van het nummer en dat, geachte heer, is de formidable laagheid, laagheid even ergerlijk als lijkenschennis op kerkhof. U voelt dat niet, omdat u geleerd hebt elk mensch als centrum van leven met eigen gevoel, geloof,