Schetsen, deel 3

MIJN BEGRAFENIS.

prinsen, koningen, keizers, heb je je klein-burger-lijke zorgjes weggeroesd, denk je niet aan je slager, je kruidenier, je groenteboer, je huur, niet aan de tralies van je labiel evenwicht — je denkt an niks, luchtig als ’n zeepbel, weelderig als elk drank-su-périeur, mensch. Er staan witte en kristallen en groene en champagneglazen bij je bord. Je tafelzilver schittert. De juffrouw naast je in baljapon babbelt gezellig. Kortom ’t heele gezelschap doet honderd plannen wufter dan het op het gewoon levensplan doet. Dan ’t licht en ’t gedans en de versnaperingen a discrétion en het aristocratisch bewegen der kellners. O, ’t is alles wel uren lang een gat geslagen in het lijzig gewurm van den eeuwigen dag. Alles bedrog. Als je tegen daglicht buiten komt, moe en katterig en de koetsiers ziet slapen op d’r koetsen weet je hoe laat ’t is en den heelen volgenden dag ben je ongenietbaar, laboreer je aan de naweeën van dingen, die niet tot je sfeer behooren, is ’r ’n bepaalde dégout in je tegen je belegde boterham, nadien waanzinnigen overvloed van kreeft, Fransche schotels, sausen etc. Ik weet wel, dat die zucht naar iets anders, dat verlangen bij tijden naar buitengewoons onverdedigbaar is en tot het laatst drab van onwijsgeerig leven behoort, maar allemaal hebben we van die zinnelijke stuipingen. Wat een troost is.

Wanneer ik een eerste-klas-begrafenis zie trekken door de straten, heeft dat altijd iets touchants voor me. Ik verbeeld me lijk te zijn. Ik stel me voor dat ik onder het zwarte laken lig, dat die kransen voor mij zijn. Als er veel volgkoetsen zijn, vind ik dat aangenaam en de belangstelling der omkijkende menschen gaat me persoonlijk aan het hart. Ik herhaal, dat dit geen spot is. Een eerste-klas-begra-fenis is de grootste fuif van je leven als je zelf