Schetsen, deel 3

148    MIJN BEGRAFENIS.

zoo verleidelijk-sympathiek is — dat zulk een fantasie infaam, ziekelijk is. Wat kun je er aan doen? De een smulhannest, de ander fokt hondjes. Ik ben dol, en ’k zeg ’t zonder eenig grapje, haast zou ’k V mijn woord van eer op geven, op ’n echt-rijke, deftige begrafenis. Want kijk nu eens aan. Je geheele leven knies je — als je voor magere lapjes en tram gepredestineerd ben — over sukkelige, wurmige, pietluttige nota’s en beertjes. Bij tijden zou je wel eens dolgraag uit den band springen, reizen naar Egypte, een nieuwe demi koopen, ’n veertien dagen in Parijs boemelen en geld wegsmijten, versta me wel, smijten, smij ten, alleen uit siekeneurigheid. Fantasie is ’n heel goedkoop ding. Je bent nooit ongelukkiger dan wanneer ze je deur met kleinigheden platloopen. In gedachten kun je walgelijk-rijk leven, in werkelijkheid probeer je vijfcent fooi uit te sparen. Dat is je bestaan. Zoo is het. Ik, bijvoorbeeld, tracteer mezelf viermaal ’s jaars op ’n twintigje Staatsloterij, wat me viermaal weken-lang plezier geeft, alleen bij de gedachte wat met zóóveel geld te beginnen. Dat is ’n geheel apart genoegen, dag aan dag, praki-seeren wat al nuttigs je met kapitaal kunt doen. Ten slotte wor je in gedachten huisjesmelker, koop je huizen, neemt hypotheek op, verhuurt, verft, betaalt grondlasten, administreert. — — en trekt geregeld ’n niet, wat je niemendal schelen kan, want je heb voor f 3,50 tiendubbel genoegen gehad. Perrette van La Fontaine was ’n gans.

Bij tijden zou je intusschen graag uit den band springen, ’n onbezorgden cancan slaan, feestrumoer om je heen hebben. Dat laatste gebeurt wel eens. Er trouwt iemand. Je schiet in je rok, doet mee aan het diner en na ’n uur of twee eten en drinken, voel je zoo zachtjes de stemming, die, in je nuchtere verbeelding, de normale moet zijn van edelen,