Schetsen, deel 3

BOEREN.    141

t Zijn geen klieren,* giimlachte hij: „ . . . . ’t Zijn geen klieren. Jullie ziet alles voor klieren aan. Er is ziek been dat verwijderd moet worden... Maar daar begrijp je niks van. Dat hoeft ook niet. Je zoon Jacob is erg ziek, heel erg. Drie maanden heb je ’m zoo laten liggen en als je ’t nu nog langer doet ben je zelf de oorzaak van zijn dood. Van zijn dóód, versta je me ? Je gaat dus vanmiddag of morgen-ochtend een bewijs van onvermogen halen en voor de rest zal ik wel zorgen.”

„Ja daar mot ik eerst met me man over spreken/ „Waar is je man?”

„Die werkt op ’t land.”

„Goed — morgen kom ik terug. Dus je hebt goéd begrepen dat de dood er mee gemoeid is ?”

„Ja-ja,” gromde ze, lip stroef vooruit.

Volgenden dag stond vrouw Blok voor haar dèur pratend met vrouw Jaap, hare buurvrouw. Vrouw Jaap was een paars-bolle boerin in vèr-gezegende omstandigheden. Vrouw Blok breide een sok aan van Evert, haar man; vrouw Jaap hield de handen gevouwen op hare moedervreugde. De student, een sigaar in zijn hoofd, kuierde aan, groette de vrouwen, die knikten met viezig gelach.

„Hoe gaat ’t met Jacob ?” —, informeerde hij.

„O bést,” zei vrouw Blok: „bést, best.”

„Pijn gehad ?”

„Nou wél pijn. ’k Heb ’t ’r maar weer afgehaald. ” „Wat?”

„’t Dee ’m zoo’n pijn. Toen zei Evert haal ’t 'r af.”

„Heb je ’t verband ’r afgehaald?”

„Nou — wis en zeker, hoor. Bij klieren mot wltrmte weze.”

„Zoo. Zoo. Dus dat prachtig verband, waaraan ik