Schetsen, deel 3

ï40    BOEREN.

„En z’n bed eens verschóonen... Anders krijg je ongedierte... De lakens zien er vies uit.”

„Ze zijn toch pas van verlejen week... Je kan toch niet èlleke week schoone lakens geve,” gromde de boerin, bijna-kwaadaardig. Maar ze hield zich in, toch nog begrijpend dat ze geen ruzie kon maken, daar zij zélf net zoolang gesmeekt en gesoebat had, tot de student, die ergens verder kamers had en daar rustig voor zijn laatste examen studeerde, naar haar Jacob kwam kijken. Nóóit dee ze zoo iets meer. Wat een bereddering! Wat een smeerboel! Wat een omhaal voor wat klieren. Waarom had ze maar niet doorgepapt, dan kwam het vuil vanzelf lós. Daar had Jacob ook geen pijn van.

„Je móet elke week verschoonen, zei kalm de student: „in elk geval zal het bed nu zindelijk blijven bij dit verband. Dus goed begrepen: er niet aan komen en vooral niet met vuile handen. Ik kom morgen nog wel eens terug.”

Hij trok zijn jas aan, zei Jacob goeien dag en zij liet hem uit. Bij de deur, buiten, begon de student in een heel andere toon:

„Nu moet je eens goéd luisteren vrouw... Je zoon is èrg ziek.”

Benauwd keek ze op.

„ . .. hij moet naar het gasthuis...”

„Om daar gesnejen te worden?... Nee hoor,” zei ze met grimmig geschud van het hoofd: „nee hoor... Daar komt niks niets van in ...

„Jawel, jawel,” ongeduldig sprak de student: „maak nu maar geen nuttelooze praatjes: hij moet naar ’t gasthuis ... Daar wordt-ie in twee, drie maanden heelemaal gezond, volkomen gezond ... en als j’m hier laat is-ie binnen twee maanden dood.”

„Ach kom! Van die klieren! Van die klieren?” — zei ze ongeloovig.