Schetsen, deel 3

LIEFDESGESCHIEDENIS.

„O! . . . Pas op . . . Trap d’r niet op! ... O, Heer, wat ben ik toch ’n ezel!”

„Hier heb ik 'm al.”

„Nee, nee, asjeblieft niet opgooien, meneer. Hij mocht ’s breke.”

„O,... wacht maar even.”

Ik nam de tuinhark, die een verbazend langen steel heeft, ging op het trapje staan en reikte beleefd den kam over.

„Ach wat geef ik u een moeite, meneer. Maar’t is zoo lastig met die kozijne weet u . .. ”

„Jawel, jawel.”

Ik klom alweer naar beneden, nog niet veroverd door de roode koonen, de roode lippen en de grijze oogen.

Den volgenden dag, Woensdag, kwam ik laat in het tuintje. Terwijl ik naar de kippen van den rech-terbuurman keek en weer geconstateerd had dat „een hoog”, „twee hoog”, en „drie hoog” me begluurden ... viel er weer wat. Mijn hemel, bij „één hoog” leek alles de vallende ziekte te hebben. Het was nu geen vaatdoek, geen kam. Het was een emmer. Dit werd lastiger, die was niet omhoog te gooien en voor de hark werd het ook een lastige karwei. Lang bedenken was niet noodig, want „één hoog” riep al: „Ik zal ’m even komme hale.”

Geen halve minuut later werd gebeld. Ik had den emmer al beet, opende de deur en gaf „één hoog” haar instrument. Nu stond ze vlak bij me, vlak bij me met die roode koonen, de roode lippen, de grijze oogen en haar appelronde welgedaanheid. Maar ik houd niet erg van appelrondheid en een idylle, die met vaatdoek begint, behoort niet meer tot mijn geneugten. Zij keek me dierbaar aan. Ik zei alleen