VAN MIEREN. 12 7
„ ... Zie je en daar ben ’k nou den heelen winter bang voor geweest toen ’k ziek lag en de pastoor me al ééns bediend had —, zóó naar was ’k ’r an toe ... ’t Is ’n mirakel da’k ’r van op ben gekommen.”
Dat spraken we dien dag. ’s Avonds toen ik te werken zat, hoorde ik weder haar roepende, slee-pende stem „Poespoespoes Poespoespoes!” —angstig als ze was om Pippie buiten te sluiten.