Schetsen, deel 3

126    VAN    MIEREN.

dooie meneer, ’n erg mooie dooie. Elkeen die zei dat-ie nog nooit zóo’n mooie dooie gezien had. D’r haar was nog zwart en d’r gezicht blank als van ’n jong meisje. We leien ’r af — ze werd ge wasschen en in de kist gelegd — nou da’s alles nog gewoon — zooals ’t altijd gaat, niewaar? — zooals ’t bij iedereen mot gaan. Ja-ja. Maar nou leg ik ’s nachts in de bedstee, heel alleen: we sliepen altijd samen en ik was moe van ’t verdriet.

Op twee stoelen stond de kist en de kaarsen waren uitgebrand, maar op ’n stoel bij mijn bed stond 'n nachtpitje. Nou en de ramen die waren stijf-dicht, want as je de ramen openhoudt krijg je veel gauwer ontbinding. Wat me mankeerde weet ’k niet — de vreemdigheid in bed misschien — ja dat zal ’t geweest zijn, niewaar, meneer, as je zoo altijd samen geslapen heb — ik kon maar niet slapen. Nee, maar bangigheid was ’t heelemaal niet. ’t Was zoo’n mooie dooie met d’r zwart haar. Ik lag te draaien en te keeren en op eens daar schrik ik, want ’t nachtpitje dat stond in brand. As je zoo iets nou is niet merkte, hè, en dat ’t glas sprong! Ik ga me bed uit, doe ’n nieuw pitje in de olie en toen denk ’k bij mezelf: *k mot toch is even in de kist kijken. De deksel lag ⁹r half op. Da’s bij ons ’t gebruik. En o God meneer wat ’n zonde, op d’r oogen zaten ’r wel hónderd” ...

„Wat?” ...    ^    ^

„Mieren ... allemaal mieren ... en ze liepen in d’r oor en door de kist... O, o wat ’n zonde ... Afvegen hielp niks ... En wasschen hielp niks ... En ’n lijk kan je toch geen tweemaal wasschen ... En zoo hebben ze d’r den volgenden morgen begraven met de mieren en al. . , Ja-ja,” zuchtte ze, het land overkijkend, waar de koeien graasden, sterk en schoftig, rustig beweeg op het gras.

„Da’s wel aaklig,” zei ik stil.