Schetsen, deel 3

VAN MIEREN.    125

„Hoe oud ben u dan,” vroeg ik, niet begrijpend dat zij voor tering bevreesd was.

„Zeventig,” zei ze.

Zoo was ons eerste gesprek en verder over het weer en over de aardappels die te veel water kregen en over de ruzie, die er telkens was tusschen Pieps, mijn poes en Pippie, de hare. En zoo spraken wij wel eens meer met elkaar, tegen eenen of tweeën bij èrg warm weer. Anders merkte ik niets van haar. Alleen ’s avonds, als het rustig was in het dorp, hoorde ik haar nog wel roepen langrekkig en drensend: „Poespoes! Poespoespoes! Poe-oes!” en dat dee ze veelmaals tot Pippie van zijn geschooier terug was.

Maar op een middag spraken we langer. Het spreekt van zelf, dat ik haar vroeg:

»Zijn ⁹r bij u óók zooveel mieren?”

„Nou,” knikte ze en begon te vertellen: „en God weet hóé bang ’k van ze ben.”

„Bang?” —, glimlachte ik.

„Den heelen winter, zoolang ’k ziek was — ’t zat op me longen, heb ik an ze gedacht. — Maar ’r helpt geen doodmaken an. Ze kommen terug.” „Waarom bang,” — zei ik: „ze jéuken toch niet.” Dat laatste was mij een obsessie.

„Jeuken doen ze niet,” hernam zij: „maar ’k heb ’t an me zuster beleefd. U moet weten” — hier begon haar verhaal, eenvoudig en stil: „me zuster en ik woonden samen. Je kon niks nemen in huis of de mieren waren er bij. ’n Plaag, ’n plaag! Nou en verhuizen konden we niet, want we wonen hier vrij door ⁹t legaat van ’n heer. „Wat ’n Judassen, zei me zuster soms: alles vreten ze en als ’r niks meer is, vreten ze óns nog." En dat meende ze. Nou, ze werd zieker, de longen weet-u, en op ’n goeien dag, nou ’n jaar of twee gelejen, stierf ze. ’t Was ’n mooie