Schetsen, deel 7

BESJE.    215

„Ja-ja — d’r heele tuin is haast kippehok. Ze kenne ze niet allemaal op, zooveel eieren — en nou zit de witte weèr met négen jonkies”....

„Zoo — zoo” ....

„Ja, ze hebbe ’t best — d’r man het ’n goeie betrekking — en braaf zijn ze — en oppassend — alleen wille ’r geen kindere komme” ....

„Zóó?”, zei de tram-stem weer en ’t tramhoofd knikte goedig.

„Nee — en al vijf jaar getrouwd — ’t is wel ’n wonder — wel ’n wonder” ....

Al maar rustigjes pratend zei ze vertrouwelijk-heidjes en de andere tram-menschen luisterden óók, glimlachend om ’t besje dat voor ’r jaren zoo opgewekt was. ’r Handjes met de snauwende knokels en d’opstriemende blauwe aeren leien beschuttend den koppiesdoek om — as ’r één kneusde was ’t minder — ’t was toch om te klüsse, maar ’t kon zoo haast niet, nee, néé____

Doch bij ’t uitstappen, gesteund door den conducteur en ’n ander, gebeurde het gruwlijke dat kleindochter vóórvoeld had. Even mistastend glipte de doek en de eieren kwakten geruischloos op de keien — hóé ’t geschiedde — hoe ’t mogelijk was geweest wist ze niet, had ze niet kunnen vertellen.

De koppiesdoek die pas nog gebold had, wijdde slap-neer, als een vadoek.

En besje, geslagen van schrik, keek naar ’t onheil. O, o, wat was ’r nóu overkomme — o, o, wat ’n ongeluk....

„Hei-je wat late valle, ouwe?” vroeg ’n slagersjongen : „wacht, ’k zei je helpe” ....

„Twaalef eiere,” zei ze zenuwachtig-hijgend —’r knieën knikten, ’r ouwe handen beefden.

„Nou, da’s goddeloos stóm!” zei de jongen door