Schetsen, deel 7

216    BESJE.

’n gleuf de verwoesting belachend: „zal ’k de smurrie ’r uit late loope?”

„Nee,” huilde besje, akelig snuivend: »nee, geef

ze maar hier”____

Nagekeken door de menschen die ’r om heen waren, stapte ze ’t bordes van ’t Gesticht op, de eene hand om den knot van den kopjesdoek, de andre ’r als een kommetje onder om de eigele tranen op te vangen.

„Wat scheel je nou?” zei de portierster.

„Niks,” snikte besje.

„Ben je gevallen?”

„Nee," snikte besje.

Ze had geen moed 't nóu te vertellen, ’t gróót ongeluk.

Op de kamer, waar Koosie, Betje en Mien achter tafeltjes zaten, lei ze de ruïne neer, ging zitten huilen. „Ben jij daar, Santje” .... vroeg blinde Koosie. „Wie zal 't anders wezen, stommert!” keef Mien, neidiger breiend.

’t Kijf-geluid droogde besje’s tranen.

Ze kon ze tóónen al waren ze kapot.

„’k Heb twaalef eiere van me kleindochter gekrege,” zei ze ’r neus vegend: „en die heb ’k late valle voor de deur” ....

„Daar huilt ze om — om zoo’n kleinigheid,* hoonde Mien.

Besje keek kwaadaardig. Toen zei ze vuil:

„ .... Eiere en eiere benne twee — en zoo stuk-kend as ze zijn heb jij ze nog nooit gevrete, armoedzaaier” ....

’t Besjes-gekijf was ’r weer, ’t óüwe van eiken dag.