Schetsen, deel 7

214    BESJE,

Wuifde de kleindochter ajuusjes, blij dat ze ’r voor ’n week kwijt was, de ouwe stakker, de érg stak-kerige stakker, maar die je 'n heèlen dag uitje huishouen in beslag nam.

Besje hield den koppiesdoek met de eieren in ’r schoot, de handen ’r naast.

„Zal u me afzette bij ’t Gesticht?*, vroeg ze dan. Dat wist de conducteur al, maar ze most ’t nog tweemaal zeggen voor zekerheid, want ééns hadden ze ’r meegenomen tot an de Amstelbrug, had ze ’t hééle end motten terugloopen. Nou rustte ze uit, nahijgend van 't gewandel, de klim in de tram. En ’r oogjes soezelig sluitend zag ze ’t alles nog voor zich, 't tuintje met ’t groenlichtend bladergewiegel, ’t glinster-spartelend grint, de grasbandjes, ’t klimop om ’t loodsje, de witte kloek met ’r negen jonkies, de haan die kukelekuude met draaiende kralen oogies en ’t goeie gezicht van kleindochter die in ’t zonnetje 'r man’s sokken te stoppen zat. Ja, ’t was ’n daggie geweest, ’n gezegend daggie, ’n daggie waarvoor je dankbaar most wezen. En nou nog de twaalef eiere in ’r schoot, de eiere zoo versch van onder de kippies vandaan....

„’k Zou maar niet slapen oudje,” sprak ’n ruw-goedige stem: „anders vallen je eieren” ....

D’r rug schokte recht — waarachtig ’t was haast gebeurd.

„Nee — ’k slaap niet,” glimlachte ze, blij dat ze te praten had, nou de tram met zetjes van straat tot straat schoof: „’k hield me ooge maar toe.” En vertrouwelijk radde ’r gesprekje voort: „ze zijn van me kleindochter — die houdt ’r kippe op na”....

„Zoo?”, zei de vreemde — wie praatte nou niet met ’n besje in de tram?