Schetsen, deel 7

BESJE.    213

kurkig hijgend: „maar as ’k lóóp — as ’k lóóp — ziezoo, nou gaat ’t weer” ....

En V verleefd lijfje, met de sukklende beenen, kroop weer langs de winkeltjes en benedenhuisjes, voetje voor voetje — tot ze opnieuw moeilijk adem-happend, zwaar van kieuwbeweeg als een visch op ’t droge, tegen ’n kozijn leunde.

„’t Is me ’n end — ’n ènd,” hijgde ze tam-glim-lachend, zich gegeneerd voelend bij ’t verveeld zwijgen der kleindochter: „as jij — as jij nou maar — nou maar vast terug ging — ik weet wel — ik weet wel da’k — da’k je ophou” ....

„Wie zèit dat nou?”,praatte snibbig de jonge vrouw: „je houdt niemendal op” ....

’t Bleef ’n temptatie dat sukkelgeloop met iedereen die je nakeek en over je praatte, maar ’r alleen laten gaan — jawel. Makkelijk gezeid. Kregel-geduldig, ’t straatje afkijkend, waar je an ’t end de tram al zag wachten, rekende ze uit, dat ’r nog wel twee trams minstens zouen passeeren. Nee hoor, liever wat vroeger uitgestapt dan ’n onbeholpen ouwe dag. Bij de tram hielp de conducteur, was ’t afscheid. „Nou, Merie — zei je Henk groete van me geve?” „’k Beloof ’t hoor — ga maar gauw zitten” .... „En nog is wel bedankt — ’k ben ’r warrem van, hoor! Was me dat ook ’n kotelet — ja, geef maar hier — ’k zei ze voorzichtig vast houen.”

Zoende de kleindochter de grootmoeder.

Zoende de grootmoeder ’t kleinkind.

Raakten de roode lippen ’t rimpelgezicht, de griezelige rimpels die als een web ’t gelaat bespanden.

Raakten de dunne, bleeke lippen de ronde, zachte wang, — de kouwe lippen en ’t altijd nattig neusje.

Zat grootmoeder in de tram, nog ’ns glimlacherend omkijkend door 't spiegelglas, dankbaartjes knikklend.