Schetsen, deel 7

212    BESJE.

toe hoe kleindochter de twaalf eieren saamlei, ze voorzichtig in den geruiten doek knotte.

Nou, nou. Dat was ’n buitenkansje. Terwijl ging ’r gepraat ’r zoet-kinbakkig gebabbel op ’t pakje toe.

* Daar hadde nou oók kuikentjes van kenne

komme, watte?”

Daar begon ’t gévraag weer. Jessus, hoe hield zoo’n oud mensch nou nooit is ’r mond. Kregel knikte ze ja. Ze had nee kennen knikken net zoo goed. Grootmoe zag enkel den koppiesdoek met de eibulten ’r in. „ .... Zou je niet denken dat ’t zonde is ze open te breke?” ....

„Néé groomoe”____

„En as je ze nou uit liet broeie, watte? — Maar dan krijg-ie te veel jonkies zal je zegge, watte? — En ’n mensch het ook behoefte an ’n lekker eitje, watte ?”....

„Zoo — ik ben klaar. Nou zal ik ze dragen tot an de tram en wees voorzichtig met ’t uitstappen, anders breek je ze” ....

Door ’t werkmansstraatje liepen ze stap-stap naar de tram. Groomoe ging pasje na pasje, 't rugje naar den grond als in zoeking gebogen. D’r handen hielden de slippen van den doek. En als ze zoo ’n héél klein eindje gesloft had, stond ze droog-hijgend stil, stiet de adem stug-aarzlend van ⁹r lippen, scharnierde ’r kinnebakje, sneller van kauwend beweeg. Dan bleef ook de kleindochter staan. Over ⁹1 straatje dat ze anders in ’n wip uit was, dee ze zoo bij elk bezoek van ’t besje ’n vol kwartier, soms langer. En naar als ’t was voor demenschen die je allemaal kenden, ’n Grootmoeder in ’t Besjeshuis was geen eer voor je — alsof jij ’t kon helpen. Gemelijk hield ze ’t eierenbultje in de hand, wachtte.

„Anders ben ’k zoo gezond,” klaagde 't vrouwtje,