Schetsen, deel 7

BESJE.    211

nou dan hoef-ie ’t nog niet weg te smijten, watte? Dan ken je ’t nog klussen, watte?

Ze zei watte met ’n klem die ’n elk had moeten overtuigen. Want gód ’t was zoo plezierig twaalef eieren mee te brengen. Koosie kreeg eens in de veertien dagen van ’n nichie ’n bussie chocola en ook wel is gebakken botjes — en Betje, die zoo’n kouwe drukkie had gemaakt toen ze ’t van de varrekeskluifies benauwd kreeg — Betje sloeg ’n kale swiet van belang as ze ’n onsie janhagel, van d’r éigen dochter nog wel, na ’t Gesticht droeg

— en Mientje, de valscherik, Mientje die god beter op ’r ouwe dag, ’n mensch van dik in de zeventig, an ’t vrijen was met Gerrit, ook ’n ouwe gek

— asof ze niet wisten dat as ze trouwden ze ’t Gesticht gedag konden zeggen! —, Mientje had ’r lol in as ze haar èn Koosie de oogen kon uitsteken met ’n potje sjam en andere snoeperij die ze — ja, bééstig gulzig was ze — met permissie achter ’n ding dat je niet noemen mag, onder ’r bedstee verstopte. Ja, as ze daarvan most vertellen!

— En nou zij ’n kansie had met twaalef, eigen gelegde, versche eitjes, buiten ’r pondje suiker en ’r pakkie margarine — nou liep ’t zoo sjagrijnig tegen .... D’r heel ouwevrouwtjes-gezicht, ’t gezicht met de droge rimpels als verdorde blaren, werd van den tegenslag smaller, oüwer. Maar Marie die werklijk dacht ze weer op te bergen, zag de gróóte teleurstelling. As ze dan wóu. Ze most ’t zelf wéten. Zij had ’r de last niet van.

„Nou — dan maar in de koppiesdoek”....

„Da’s goed, kind” ....

„Maar ’k krijg ’m werom, groomoe!”

Ja, vastig.”

En verheugd, zachtjens elk ei tèllend, keek ze