Schetsen, deel 7

2io    BESJE.

nog niks geen lust voelde om om zéven uur in de bedstee te klimmen, dan zei Koos: neem mijn endje maar — ik zie toch niks.... Ja, Koosie kreeg twéé eitjes. Die was ’r dol mee — die dee over ’n zacht ei ’n hallef uur lang, zulke kleine happies as ze nam om ’t lang, èrg lang te laten duren.

Marie bracht ze op ’n bord, kalmpjes loopend, bang dat ’r een weg zou rollen.

»Mooi zoo! En daar zitten we mee!” riep ze plots stilstaand: „waar doen we ze in?”

„Ja, waar doen we ze in?”, schrikte besje: „me zakken zijn vol, héélemaal vol — d’r was amper ’n plaasie voor me bril” ....

„Da’s jammer,” zei de kleindochter: „da’s nou waarachtig jammer.’’

Ze stond met ’t bord te prakkizeeren, zoekend naar ’n mandje dat ’r niet was, naar ’n leege doos die ’r niet was. En omdat ’r op d’r gezicht ’n trekje kwam van wat-nöu? en ’r elleboog aarzelend naar de keuken werom draaide, alsof ze de eieren weer op ’t rekkie zou zetten, keek grootje op-huilen-af sip, de onderlip in angstige deuking vóóruit, alsof ze léélijk nieuws had gehoord.

„Da’s jammer,” zei Marie nog eens: „in ’n ópen mandje ken je ze niet dragen”....

„Nee dat gaat niet,” zei besje.

„En in je handen lós nog minder” ....

„Nee dat gaat oók niet,” zei besje, ’t hoofdje in teeder beklag.

„Wat dan?”, zei Marie, ’t bord op tafel zettend.

„Ja, wat dan?” vroeg ’t vrouwtje, lang-peinzend knikkend.

„Zou je ze in ’n koppiesdoek kennen dragen? Nee, wel? Dan kommen ze gebroken an” ....

„Dat zou zonde wezen,” praatte besje: „maar as je de slippen goed bindt — en ’r gaat ’r een kapot —