Schetsen, deel 7

BESJE.    209

„Ze leggen zoo best in ’t voorjaar,” zei de kleindochter: „Kijk maar is an — we hebben ’r méér as twee dozijn in rekkie staan. Nee, ’k ontrief me niet. Heusch niet groomoe, 'k weet ’r geen raad mee”....

D’r man zeurde toch dat ’t altijd ei was — ei bij z’n ontbijt — ei as-ie koffie-dronk — ei bij ’t eten. Je at je d’r an tegen. Gister had ze ’m willen plezieren met ’n ommelet met suiker. Maar geen kijk, groomoe kon ’r ’n hééle week an smullen.

„Suiker èn boter — en dan nog twaalf eieren”, rekende besje: „doe ’t nou niet. Dat wordt overdaad en” ....

„Je krijgt ze hoor! Hou je mond maar!”, riep Marie in ’t keukentje. Gek — as groomoe wèg ging, werd ze gullig, kreeg ze ’n soort meelijden met de ouwe stakker die ’t beter had gehad, nou as in ’n gevangenis leefde.

Besje schudde ’r hoofdje, betastte de speld. D’r oogjes glimden verheugd. Twaalf vèrsche eitjes die ze lekker kon klussen op d’r nuchtere maag met ’n scheutje melk ’r door en wat suiker. Twaalf eitjes van de kippies. Elleke dag één — en één cadeau an de portierster — die je te goed vrind most houen — anders voelde ze zoo machtig sekuur je zakken na of je niks meebrocht dat ’t Gesticht niet hebben wou.... En Koos kreeg ’r ook een, blinde Koos die in geen vier jaar ’n stap uit ’t Gesticht had gezet, al maar zat met ’r handen in ’r schoot, ’r lippen geplet, ’r melk-troeble oogen wijder open dan ’n ziende. En ’n engel as ’t was. Alles had ze voor je over. Kwam je ’n kooltje te kort voor je stoof — Koos sting klaar. Was je suiker op — Koos leende ’n toetje. Had je geen endje kaars meer om je krant te lezen — de ouwe kranten van de vorige week die Marie ’r meegaf as ze ’r zat had — en je

Schetsen Falkland. VII.    14