Schetsen, deel 7

208    BESJE.

huifden timiede over ’t wegkrimpend wit, de mond wijdde willoos.

Zoo bleef ’r ’t Mei-zonnetje beschijnen, ’t Mei-zon-netje dat de seringentuiltjes zoende, ’t jonge groen overvlamde, de roode koloogjes der occuba’s scharlaken dee gloeien, de grassprietjes doorlichtte met kwinkeleerende glansjes.

Over haar stopte de kleindochter.

En ganschlijk gelukkig, donkre aarde over zand spuierend, spoorde de kip, ’r goud-gele kuikentjes roepend....

„Kloek! Kloek!”....

* *

*

Tegen half vijf werd ’t tijd om ’t trammetje naar het Gesticht te pakken. Later dorst ze wel niet. D’r kommetje koffie had ze tot an ’t drabbig dik geslurpt en nou ’r lippen nalikkend, mummend de tandlooze kaken, alsof ze taai-zachts knabbelde, spelde ze den omslagdoek om.

„Heb-ie je suiker góéd geborgen, groomoe?”

„Ja-ja,” knikte besje.

„En de boter?”

’t Oudje betastte ’r zak. ’t Zat ’r. As altijd, ’t Was zoo ’n gewoonte geworden, ’n Pond suiker en ’n half pond margarine kreeg ze toegestopt. Daar dee ’t Gesticht niet an. Daar most je zèllef voor zorrege. Ook voor je licht ’s avonds. En as je ’t niet had kon je koffie zonder suiker drinke, bleef-ie zoo as ’t donker wier an je lot overgelate.

„Nou — dan zal ’k je voor vandaag twaalf eieren meegeven, groomoe, om an te sterken” ....

„Twaalf èiere,” zei Besje en ’r handen leien stram van gebluftheid naast de veiligheidsspeld: „twaalf eiere? Ken je die missen?”