Schetsen, deel 7

BESJE.    20    7

zwalping het jonge, dertele licht, ’t licht dat van de groene boomblaren glee, ’t licht dat seringengeur wasemde, ’t licht dat stuifjes en trillertjes had, ’t licht dat gloeiinkjes, bloemlachjes, blad-snikjes van vèr over ’t schuttinkje voerde.

Tevree van zit in de lief-sponzige warmte, boog besje’s hoofd, glimlachend beknikkend den ren met de wèer tripplende kuikens.

„Kukeleku-kuMMuu!” kraaide de haan, z’n glazen oogjes draaiend van kraaipret.

„Hè,” schrikte grootje, slaap-verwezen opstuttend: „wat ’n stem zet-ie, wat?”

„Ja, * zei de kleindochter wijs-pratend als met ’n kind.

Dan zat besje slaap-soezelend stil.

„Geef-ie ze vogeltjeszaad?”

„Néé, groomoe” ....

„Wat geef-ie ze dan?”

„Grutjes en ’n hardgekookt ei.”

„Geef-ie ze éi?” praatte ’t stemmetje: „èi, mag dat wel?”

„Ach wel ja, groomoe!”

„Nou, as ’t mag — ja, as ’t mag. — Négen jonkies — ’t is ’n gezin — ze het ’r wat mee te stellen”____

In de slaapweelde waarin ze nou zat, zei ze d’r meeninkjes als door ’n zwaar omdringenden mistigen wand.

Geluw van teeder beweeg vaagden daar in de zonbeschenene kiekens, met veerpluisjes als stuif-meelgedauw.

En gespoor van de kloek ging als een glimlach door ’r hoofd.

En ’t klonk nog wel „kloek! kloek!”, — maar ontdaan van klank, als tot schaduw verzakt, als 'n eindloos-henen klein-mal geluksding.

Toen neigde de neepjesmuts opzij, de oogleden