Schetsen, deel 7

2o6    BESJE.

vlug op de éérste dag al — Nee, nee — Ik heb ’r niet zooveel gehad as dié daar — ’t is gebleven bij je oome, die in Amerika zit, die was me zèsde — Nee, née, met kloek roepen — hoor je, hoe-die kloek zeit as-die wat vindt? — met kloek roepen kom-ie d’r niet — lange na niet — dat zou wel makkelijk wezen, hè? Zou je niet denken?"

„Hoe ken je nou ook ’n kind bij ’n kuiken vergelijken!”, zei de kleindochter haast snibbig. Nijdig pikte ’r stopnaald door de grove mazen der manssok.

„Kloek! kloek!”, klonk het blijje geluid in den ren. In ’t heet-mulle zand boorde de kip ’r stoffige lijf en de kiekens bang voor poes die ook ’r is kwam in ’t zonnetje, scholen weg op ’n draf.

„Ach, ach,” glimlacherde besje, d’r gedachtetjes zoo maar zeggend, zonder verband, zonder luistring: „ach wat ’n engeltjes! Nou mot je is effen hiér kommen kijken. Da’s nou toch wel ’n wónder van onzen lieven Heer. Gossie, je ziét ze heelemaal niemeer. Enkel de kop van die ééne die wel weet dat-ie nou bij moesie onder dak is — jij ben ’n schalkie, jij klein, brutaal nést.... Kom is hiér kijken” ....

„La-me nou stóppen, groomoe — anders ben ’k vanavond nóg bezig* ....

Loompjes van slaap-moeheid leunde besje terug.

D’r oogspleetjes dreven op ’t zacht-vrindlijk bollen der wangen, ’r mond kwijnde traag op ’t adem-ge-aarzel.

Over *r sterk beenig voorhoofd met de dooraderde slaapdeuken, wiegde ’t onrustig gespeel van een wilgetak-schaduwtje, dat de neepjesmuts kietelde en ’t dorre oor met dobbrende zwarte veegjes bedoezelde.

Maar op de handjes in den schoot, de verleefde handjes met de uitschulpende knokels, ’t gele vel en de zware, ópstriemende aêren die fijntjes leken te takken naar ’t mager gewricht, vloeide in smijdige