Schetsen, deel 7

BESJE.    205

middenperkje, de seringen, de occuba’s, het klimop.

Fel van witheid snee het licht naast de schaduw van ’t loodsje, de kiezels met tintelstraaltjesbeketsend, het groen omwadend met spetten en lichte-fonteintjes. Over de schutting wapperden buurman’s wilgetakken, kirrend tegen het hout alsof ’r geklopt wier.

En gös, gös, naar ’n hijgend seringen-tuiltje wiekte met aarzlend waaierbeweeg ’n zóó sneeuwwit vlinderke dat ’t licht van z’n vleugeltjes vloog, alsof-ie van glas was.

O, wat was ’t nou zaligies bij ’t gróóte vuurtje.

„Nou? Nou hou je je mond en straks had je zoo’n bóél te vertellen,” praatte de kleindochter, de manssokken in *r schoot, de roode werkhanden al bezig met stoppen.

„Kloek !”, riep de kip en met’r vinnige sporen stapte ze óp ’n kuiken dat schreeuwde of ’t gekeeld werd.

„Ach! Ach!” keek besje benauwd: „ze het ’r een kepores getrapt!”

„Nee hoor! Gebeurt wel is meer. Ze zijn èrg kleinzeerig” ....

„Hè, daar schrok ’k me dóód van/ zuchtte het oudje: „maar nou lóópt ’t jonkie al weer. Wat ’n mènschelijk verstand. En as je nou denkt dat ’n zuigeling zoo — zoo hulpeloos is, watte?”

Ja — knikte de kleindochter. Eens in de week kwam groomoe uit ’t ouwe-vrouwtjes-gesticht bij ’r eten. ’t Móst wel. Andere familie was ’r niet. De rest zat in ’t buitenland, trok zich niks an van ’t geval. Maar ’t babbelen dat je tóé kreeg! As ze om vier uur met ’t trammetje wèg ging, tintelden je ooren van ’t onwijs gevraag en gepraat. Je zou zweren dat ze simpel werd. Hoor nou is toe!. ...

„Ja,” bazelde besje en’n zwemming van heel-vaag herinren belichtte ^Jt nat van ’r oogen: „ja — ja — ^Jn zuigeling is hulploos.... Die loopen niet zoo