Schetsen, deel 7

204    BESJE.

was. Gister rijstesoep, eergister bóónen, vooreergister èrwten — nou de overdaad. As ’t maar bekwam. Van vijf weken geleje met de varrekeskluifies was ’t ’r ook niet bèstig bekomme — had ze de heele nacht klaar wakker gelege en vièrmaal gedronke, dat Betje en Mientje in de andre bedstejen wakker waren geworden.... Hè-hè — Hè-hè. — Wat ’n zónnetje. Je rug sting in vuur. Maar je doekie afdoen was niet gerajen, néé, néé.

„Kloek!” klukte de kip, en met ’n gulzige draf schoten de gele lijfjes naar den kuil. Een — wat ’t ’r vroeg in zat — een spoorde waaratje al mee. Zoo ’n ding! En die ander was nog heelemaal onnoozel. Dom as-die op den rand van den drinkbak zat!

Kukeleku-küüüüüü!

Hè — daar schrikte ze van. Wat die haan ’n bek kon opzetten!

„ .... Zeker blij dat je je jonkies ziet, hè?”, praatte ze weer, druk met ’t hoofdje den gróóten ren toeknikkend: „ja — ja, — ’t is geen kleinigheid: négen. — Jij zal wel in je sas wezen — ja, ik heb ’t tegen jóu — want jij bent zoo goed as vader en ze past bestig op ze, hoor”....

„Met wie praat je toch zoo?”, keef kleindochter’s stem uit ’t donker der kamer.

„Wat zè-je?”, knikte besje, vredig ’t verandaatje beglimlachend.

„Met wie je zoo praat?”

„Nou met de jonkies en met de moeder,” redeneerde het oudje: „ze zeit maar kloek-kloek en geeft ze te vrèten.”

„Wacht ik kom effen bij je zitten,” radde de stem achter de bloempotten.

Met was ze ’r met de sokken van ’r man en ’n stoel.

Nou eerst wier ’t recht gezellig.

De zon overplaste het tuintje, het bloemlooze