Schetsen, deel 7

BESJE.    203

De meizon bebroeide ’r rugje, ’r neepmuts, dee ’r schurken van warmte-plezier.

Ja, ’t was nou zómertjes buiten, zömertje in de planten, zómertje in ’t gras, zömertje in den grond.

En och, och die jonkies in den ren____

Om de stevige kloek trippelden de wassen pootjes, de transparente pootjes met teenen als pluisjes. En de gele, bolle lijfjes, met ’t dons, ’t ragge veertjes-getril waren in stadige buitling.

De kloek, breed en zwaar wijdde den kuil uit, klauwde het grondstuifsel weg, spoot aarde en schelpjes tegen het netwerk. Telkens boog ze ijvrig den kop, pikte wat ze daar vond, zei „kloek! — kloek! *____

De zon scheen op de kloek en de kuikens, omwarmde het besje dat te glimmeren zat en maar knikte en de oogledekens knipperde en de skelet-handjes met de trage blauwe aêren in ’t deukig schootje wreef.

Toen, ’r stoel nog ’n schokje verzettend, boog ze zich over den ren en praatte, de woordjes lang rekkend, het kinbakje als in kauwing bewegend op het rimplen der halsplooien ....

„ .... Een-twee-drie-vier — ja, da’s zeker de oudste — ja, ja, — vijf, zes, zeven, acht, négen, — négen jonkies. — En watte mooie beesies — ja, geef jij ze maar te vreten, moeder.... Je het ’t druk, hè, met zooveel kléin goed?” ....

„Kloek!”, zei de kip bij het drinkbakje.

„Mag jij nou alléén drinken, stoute meid! Kijk is hoe die z’n broertjes en zussies zoo maar op zij douwt! — O, wat zeg-ie daarvan! Ja, je het wat met ze te stellen, ouwe. Da’s ’n hééle familie wat? Watte?”....

„Kloek!”, zei de kip.

Besje leunde hap-ademend achteruit in den leunstoel, eventjes moe. Zoo’n hééle kotelet met erretjes-uit-de-bus was me ’n ding as je geen vleesch meer gewend