Schetsen, deel 7

BESJE.    201

d’r goedig klein besjes-gezichtje met de gele rimpels, de vel-verwonderingen, d’r héél-oud kindergezichtje onder de neepmuts, verstrakte in ontdekkende verrassing. D’r bleeke lippenmond sparde een oogenblik in open, stilstaand ge-adem, d’r grijze leeflooze oogjes keken straf van verdaanheid. Wel gossie, gossie! Wel heere-me-tijd! ....

Tegen de tuinschutting, an de andre zij, lekker-malsch in ’t lach-lievend zonnetje, stond een kloek-ren — gossie, gossie ’n ren met kuiketjes, heusche kuiketjes en de kloek zwaarsporend doorpikte den stof kuil, riep vreugdelijk „kloek!” — „kloek!” en de kuiketjes, als hongerige begeerige duiveltjes hoopten tezaam proevend van ’s lekkers....

„Wel, wel — heb-ie jonkies van de kip?” — praatte besje de tuindeur in, blijig nalachend.

„Ja grootje,” zei de kleindochter, de tafel afruimend en wel wrevelig wat om ’t late van den dag. Anders was ze om twee uur klaar, nou most ze nog wasschen en redderen: „weet je wat je doen most? Neem ’n stoel en ’n stoof en ga ’r bij zitten in ’t zonnetje. Nee, ’t is heelemaal niet koud” ....

„Jonkies — jonkies,” knikkelde besje, den ren bestarend, nog gansch verwonderd: „en — enne hoe kom-ie daaran zoo ineens?”

„Zie je dan niet dat ’t de witte is met de veertjes an zn poote?”, zeurig antwoordde de kleindochter — dat gevraag en gepraat als je ’t druk had! Onnoozel as ouwe mensche werde.

Gehaast schrapte ze de restjes van de borden, ’t vet en de kluifjes. Maar dan denkend dat groomoe vier weken ziek was geweest in ’t Gesticht en vandaag voor ’t eerst weer is op bezoek kwam, lei ze kortvrindelijk uit, ziend ’t glimlachrig verwonderen van ’t oudje in de deur:

 De witte.... Je weet ommers wel de witte!