Schetsen, deel 7

An tafel had ze wel twéémaal gezucht, de ouwe skelethandjes op ’t rimpellijfje geleid.

Zoo’n kokker van ’n kotelet, nee, daar zag-ie tegen op al was je nóg zoo dol op kalfsvleesch. En ’n erretjes-uit-de-bus as Marie ’r op d’r bord geschoven

had én ’n aarpele En dan nog kouwe gries na

met aalbessensap.... Je zat ’r van te puffen op je jaren____

Met handjes die lichtlijk trilden nu, lichtte ze de klink van de tuindeur, knikte de kippies toe.

„Wel zoo — wel zoo,” praatte ze, zachtjes-an sloffend tot waar het kiezelgrint witte; „wel, wel — dag kippies” ....

En wieglend, als een weerbarstig takje in winde-geluw, schudde het hoofdje, blij om het diklijvig andraven der kippen die achter het netwerk ópdrongen, mekander ver-duwend, schrokkig in den waterbak trapplend, denkend — nou, öf ze ’t dachten: wat dachten kippies anders as ze de vróuw zagen? — dat ’r weer lékkers kwam.

„Nee, ik heb niks,” redeneerde besje, vrindelijk sprekend, alsof de beesten ’t bést verstonden: „en — je mot je tijd afwachten, hoor. Nee, je krijgt niks” —

Toen dee ze nóg ’n sleeppasje en d’r ouw gezichtje,